Precies vier maanden geleden bereikte Jeroen De Preter de finish van zijn eigen Ronde van Frankrijk. De journalist van De Morgen blikt terug op deze buitengewone ervaring in het boek ‘Kleine man, grote Tour’.

Text: Steven Kins

De Preter reed alle Tourritten integraal één dag voor de profs. Op die manier kon hij de lezers van zijn krant sanderendaags voeden met de nodige weetjes over het parcours van de dag. Het kostte bloed, zweet en tranen, maar De Preter haalde de finish met nog steeds een dag voorsprong op het peloton.

De journalist blikt in ‘Kleine man, grote Tour’ terug op zijn huzarenstukje. Het is een 180 pagina’s tellend lees- en kijkboek vol humor en heroïek geworden, met aan het eind een reeks gouden tips voor wielertoeristen die de Tour ooit zelf willen rijden. De foto’s komen van Jonas Lampens, die De Preter bijstond tijdens zijn avontuur.

Vanaf vrijdag ligt het werk, uitgegeven door Kannibaal, in de boekhandel. In een column in De Morgen blikte De Preter niet zonder nostalgie terug op zijn korte, maar glorierijke carrière als wielrenner.

KLEINE MAN, GROTE TOUR

“Vandaag precies vier maanden geleden reed ik in een gele trui door de straten van Parijs. Het waren de laatste kilometers van mijn eigen Tour de France, een fietstocht van 3.414 kilometer over het parcours van de echte Tour de France.







‘Kleine man, grote Tour’ ligt vanaf vrijdag in de boekhandel. (foto kannibaal)
Oké, mijn Tour is voorbij, zo bedacht ik toen, maar tegelijk zal dit een nieuw begin zijn. Voortaan zal ik immers gezonder gaan leven. Sportiever leven. Minder chagrijnig in het leven staan. Op de Champs-Elysées was, kortom, de nieuwe Jeroen de Preter gearriveerd.

Vandaag, vier maanden later, bestaat die nieuwe, minder chagrijnige en iets gezondere Jeroen de Preter nog altijd. Tegelijk moet hij toegeven dat de nieuwe vervaarlijk veel op de oude begint te lijken. Met zijn huidige 75 kilogram weegt hij er een slordige 6 meer dan vier maanden geleden, zwaarder dan vandaag is hij zelfs nooit geweest. Slapen doet hij, net als vroeger, weer veel te weinig. De gevolgen daarvan worden met de dag meer zichtbaar. In zijn ook voorheen al niet zo rimpelloze voorhoofd heeft zich nog een extra groef gevormd. De wallen onder zijn ogen zijn weer helemaal terug van even weggeweest.

Van het voornemen om toch minstens nog drie keer in de week te gaan fietsen, is ondertussen ook al weinig overgebleven. Om te zeggen helemaal niets. Druk druk druk, alsook te weinig tijd. En soms eigenlijk ook gewoon geen goesting.







Jeroen De Preter bereikte de eindmeet op de Champs Elysées met 24 uur voorsprong op het peloton. (foto jonas lampens)
Vandaag verschijnt Kleine man, grote Tour, een boek van fotograaf Jonas Lampens en mezelf over onze Tour. Als ik het boek doorblader, word ik, veel meer dan door trots, overvallen door een golf van nostalgie. Ja, dat waren nog eens tijden. Vijf maanden aan een stuk, bijna elke dag op de fiets. Een conditie die met de dag beter werd. Het jongens-onder-elkaargevoel, samen on the road. De euforie, die groter werd naarmate het grote einddoel, Parijs, begon te naderen.

Alleen, hoe gaat dat met grote doelen in het leven? Eens bereikt, zijn ze weg, en laten ze een mens doelloos achter. In De renner, de ultieme wielerroman, beschrijft Tim Krabbé hoe hij zich klaarmaakt voor een Belangrijke Wedstrijd. “Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegte van die levens schokt me.”

Zes maanden lang heb ik perfect begrepen wat Krabbé daarmee bedoelde. Vandaag begrijp ik dat nog steeds. Met dat verschil dat ik de leegte van de niet-wielrenner zelf ervaar. En dat die me daarom niet minder schokt.Ik denk dat ik dit weekend maar weer eens op mijn fietsje kruip. Wie weet vind ik onderweg wel wat ik zoek. Een Nieuw Groot Doel.”