Zowel in de Ardennen als in het buitenland komen de klimcyclo’s eraan, en die vereisen een speciale aanpak. Aan welke hartslag en cadans moet je naar boven fietsen? Kortom, hoe rij jij sneller bergop?

Text: Steven Kins

Klimmen is niet alleen een gave, maar vooral ook een bijzonder moeilijke en veeleisende discipline. Het is extra zwaar als je er niet voor in de wieg bent gelegd, onvoldoende in conditie bent of te veel kilo’s met je mee moet zeulen. Zelfs echte klimtalenten moeten zich grondig voorbereiden om goed te zijn. Op een vlak parcours kun je zonder dat je het peloton moet laten gaan even op adem komen in de wielen van andere renners. Over je toeren gaan tijdens een klim daarentegen wordt genadeloos afgestraft. Je wegsteken achter de rug van een betere concurrent is verloren moeite en herstellen is quasi onmogelijk. Het vervolg van de beklimming wordt dan meestal één lange lijdensweg die uiteindelijk uitgedrukt wordt in een verlies van minuten ten opzichte van de betere klimmers. Je herinnert ongetwijfeld grote rondes waarin favorieten de eindzege kwijtspeelden door een tik in een bergrit.

DE ANAEROBE DREMPEL

Om goed te kunnen klimmen moet je voldoen aan een aantal onmisbare voorwaarden. Eerst en vooral moet je conditie echt top zijn. Bergen en lange heuvels liegen niet: als je niet in vorm bent, zal je dat snel merken. Ook een krachtige pedaaltred gepaard met een grote souplesse is belangrijk ? denk aan de stijl van Contador of Froome. Uiteraard mag je geen overgewicht meesleuren: overtollige kilo’s wegen dubbel zoveel in de bergen. Ten slotte moet je hard op de tanden kunnen bijten en op de grens van je mogelijkheden kunnen rijden. Ga je over deze limiet, dan ontploft je motor onherroepelijk en is het voorbij met de pret.

Om je limiet te bepalen staan we even stil bij het begrip ‘anaerobe drempel’. Zolang je een inspanning doet met een lage intensiteit, blijft de melkzuurconcentratie in het bloed laag. Je energie wordt geleverd door de verbranding van vetten. Naargelang je inspanning groter wordt, komt je energie niet langer van vetten, maar van verbrande suikers. Als je de intensiteit blijft opdrijven, zal het melkzuurgehalte blijven stijgen tot de spieren de geproduceerde hoeveelheid melkzuur niet meer kunnen verwerken. Dit punt wordt de anaerobe drempel genoemd. Overschrijd je deze tijdens een inspanning, dan zal je moeten stoppen of het op zijn minst een pak rustiger aan moeten doen. Dit komt omdat met de stijging van de melkzuurconcentratie stoffen vrijkomen die de spieren verhinderen om optimaal samen te trekken. Dit zorgt voor een loodzwaar gevoel in de benen.

Lees het volledige trainingstuk in het aprilnummer van cycling.be magazine