Is La Primavera dan toch meer dan een lange saaie koers met enkel wat opwinding in de laatste kilometers? Cycling.be ging fietsen ergens tussen Milaan en Sanremo en zocht het uit.
Cycling.be streek neer in Novi Ligure, een stad die sinds 1907 elk jaar in het parcours van Milaan-Sanremo opduikt – nog vóór halfweg. We kozen deze standplaats echter niet zomaar, want in deze stad ligt het Museo dei Campionissimi: een groot wielermuseum met speciale aandacht voor Costante Girardengo en Fausto Coppi, twee inwoners van de stad en samen goed voor negen overwinningen in La Primavera. In Castellania, op 15 km, ligt overigens het graf en het geboortehuis van Coppi.
In Novi Ligure ben je dus in de wieg van La Primavera beland. Zodra het peloton deze stad bereikt – met ruim 100 van de 300 kilometer in de benen – sluipt de eerste zenuwachtigheid in de benen. De renners maken zich dan op voor de tocht over de Passo del Turchino: 25 kilometer lang moeten ze kronkelend door het dal van de Stura in een uitloper van de Apennijnen naar een pashoogte van 532 meter klimmen.
Die hoogte is niet waanzinnig maar in 1907 dacht men daar anders over. In dat jaar ging de eerste editie van Milaan-Sanremo meteen over de bergpas. Voordien was dezelfde wedstrijd al eens voor auto’s georganiseerd, maar snel weer afgevoerd. De deelnemers vonden vooral de doortocht over de Passo del Turchino onverantwoord. De oplossing was snel gevonden door een paar gekken op een fiets het traject te laten rijden. Die morden niet, en de wielerwedstrijd groeide uit tot een klassieker.
25 KM ‘KLIMMEN’
Vanuit Novi Ligure fietsen we eerst 20 kilometer naar Ovada. Daar begint de klim van 25 kilometer naar de pas. We klimmen door een smalle beboste engte langs een handvol versterkte stadjes. Ze liggen hoog op de heuvel het doen en laten in het dal te bespieden. Een burcht en wachttorens bewijzen dat de pas al in de middeleeuwen een strategische doorgang vormde tussen de Povlakte en de kust bij Genua.
Neem je tijd om hier en daar te stoppen en door de kleine middeleeuwse centra te dolen. Campo Ligure mag je daarbij zeker niet overslaan, ook de profs krijgen hier trouwens hun bevoorrading. Jammer van de autosnelweg die in de vallei voortdurend haasje-over en verstoppertje speelt met deze S456. Maar daardoor is het wel een stuk rustiger op deze secundaire Apennijnenweg.
Fysiek is deze klim niet zwaar. Het gemiddelde bereikt zelfs geen 2%. Alleen de laatste twee kilometers – vóór de tunnel – zijn iets lastiger, met een stijgingspercentage van bijna 6%. In 1946 fietste Coppi op deze klim in zijn eentje veertien minuten voorsprong bij elkaar op zijn eerste achtervolger! Na een 170 meter lange tunnel sta je boven op de pas. Een doorkijk biedt daar al een eerste glimp van de azuurblauwe Golf van Genua. De renners duiken hier naar beneden tot bij de bekende kustweg.
OP NAAR DE FINALE
Eens aan de Italiaanse Rivièra gaat het eerst over Le Manie, een klim die vooral bekend staat om zijn zeer technische afdaling. De finale begint pas echt met de drie Capi. De korte maar snedige Capo Mele, Capo Cervo en Capo Berta volgen elkaar op binnen een afstand van 15 kilometer.
De Berta is de lastigste van de drie en ook steiler dan de volgende hindernis: de Cipressa. Toch is deze zes kilometer lange bult met een gemiddelde stijgingsgraad van ‘slechts’ 3,9% behoorlijk lastig. De 275 km in de benen zullen daar vast iets mee te maken hebben.
SANREMO OF DIEST?
En dan is er dus die befaamde Poggio di Sanremo op 6 km van de meet. Dat wordt weer vier km lang wriemelen maar ook knallen door de smalle straatjes en bochten met zicht op de Ligurische kust. Het eerste gedeelte van de Poggio bevat een paar stukken van bijna 5% en tegen het einde wordt dat zelfs even 8%, maar de gemiddelde hellingsgraad van deze kuitenbijter bedraagt slechts 3,7%. Eens boven gaat het in volle vaart – wel oppassen met al die stenen muurtjes! – richting centrum van Sanremo, waar de finishlijn getrokken is tussen de palmbomen op de Lungomare Italo Calvino.
Om de benen te testen op de slotklim moet je trouwens niet helemaal naar de Ligurische kust afreizen, het Vlaams-Brabantse Diest heeft met het Grasbos immers zijn eigen ‘Poggio’!
Dit artikel verscheen origineel in cycling.be magazine (Cyclo Sprint) maart 2012.