Aan een strandrace deelnemen, hoe begin je daaraan? Wij zochten het voor u uit en stonden 12 februari aan de start van de Blankenbergse Strand- en Duinenrace.

Text: Steven Kins

Enkele keren hadden we het al uitgesteld, maar nu was toch echt wel de tijd gekomen om het eens te proberen. De voorlaatste beachrace van het seizoen moest en zou de eerste verbroedering tussen fiets en zand worden. Al snel leerden we dat we niet zonder voorbereiding de duinen konden induiken. Nee, je hebt speciale banden nodig, die moeten op de juiste (lage) druk staan en het materiaal moet bestand zijn tegen de zandkorrels en het zeezout.

HET MATERIAAL

Als fiets kozen we de oude stalen GT met 21 versnellingen die we nog in de garage hadden staan, al moesten we wel de draaiende onderdelen vervangen. Pijnlijk, als je weet dat de slijtage na enkele kilometers in het zand al aanzienlijk te noemen is. Om de juiste banden te kiezen, deden we wat online onderzoek. Uiteindelijk bleken de Geax Tattoo Light de goede keuze. Met iets meer dan 1 bar druk maakten we de zaterdag voor de wedstrijd al een testritje op het parcours. Dat ging toch net iets vlotter dan de laatste keer, toen we nog noppenbanden gemonteerd hadden. Tijdens het testritje overwonnen we de schrik om over golfbrekers te rijden en leerden we dat de ene zandstrook de andere niet is.

OPONTHOUD

Ingeduffeld tegen de kou trokken we zondagmorgen naar de start. ‘Gelukkig’ begon het nog te sneeuwen op de koop toe, zodat we tijdens het kwartier wachten voor de start nog lekker konden staan tandenklapperen. Eerst mochten de dames van start, daarna was het de beurt aan de mannen. Daar klonk het startschot en dan… Niks, want we stonden in de laatste startbox, wat betekende dat we onmiddellijk vast stonden in het ‘verkeer’. Eens op de fiets schoot de hartslag onmiddellijk de hoogte in, want snel gaat het wel: meer dan 30km/u op de eerste zandstrook tussen Blankenberge en Zeebrugge. Inhalen is de boodschap, maar aan de eerste flessenhals richting de duinen stonden we opnieuw aan te schuiven. Dat hoort erbij als je met 500 deelnemers start (en dan waren nog 200 ingeschrevenen afgehaakt omwille van de winterkou). De sfeer was er niet minder om, want winnen waren we sowieso niet van plan.

Intussen konden we wat rondkijken en zagen we mensen die er geen graten in zagen om hun peperdure, gloednieuwe fiets voor dit berenwerk te gebruiken, maar zagen we ook ijsberen die in korte broek aan het rondrijden waren. Spontaan voelden we een koude rilling. Na het korte oponthoud kozen we een wiel voor de snelle stroken richting Blankenberge. Daar stond toch een redelijke menigte te juichen en te lachen met de ’trage mannen’. Traag voelde het nochtans niet en dat was ook de mening van mijn hartslagmeter…

OOK DRINKEN BIJ VRIESKOU

Na de passage over de pier en over de finishlijn misten we het bekertje energiedrank aan de bevoorrading en dat zou ons nog zuur opbreken. Eerst ging het naar het uiterste punt van het parcours in Blankenberge en daarna mochten we weer helemaal opnieuw tot in Zeebrugge. Die 30 per uur van de eerste ronde haalden we al niet meer en bij het op de fiets springen in de duinen voelden we plots een kramp doorheen de kuit schieten. Een mens is niet geneigd om veel te drinken in vriestemperaturen, en dat bekoop je dan…

Dat niet iedereen even behendig is in het zand merken we ook al snel. Plots schiet er iemand volledig naar links en mogen we alle remmen dichtgooien. Dan is het lopen geblazen doorheen het mulle zand tot je opnieuw op de fiets kan. Op dat moment zijn we al tevreden dat we voor de korte afstand kozen voor deze kennismaking. Een spurtje vanaf het staketsel van Blankenberge tot de finish en we mogen al de dijk opdraaien naar de finish.

Met 1u16 als eindtijd doen we toch een kwartiertje af van onze verwachte tijd. Maar als je dan ziet dat de elite er nog geen half uur bij doet om de 50km af te leggen, dan weet je het wel… Desalniettemin, volgend jaar zijn we er opnieuw bij en gaan we voor de volledige afstand. Die extra wintertrainingen nemen we dan maar op de koop toe. Wie ook eens van het strandracen wil proeven, kan op 26 februari nog naar de Mountainbike Beach Challenge in Knokke-Heist.