Zaterdag speelt de voorlaatste rit van de Baloise Belgium Tour zich af rond Les Lacs de l’Eau d’Heure. Daarin een klimmetje met een mooie naam: Le Petit Poggio. Cycling.be ging verkennen.

Text: Steven Kins

Op zaterdag 25 mei moeten de renners in de vierde en voorlaatste rit van de Baloise Belgium Tour ook drie rondjes rond het stuwmerencomplex draaien. Een ronde is twintig kilometer lang, wat meteen al een idee geeft van de uitgestrektheid van het gebied. Wij gingen de ronde verkennen en startten bij de finish van de rit, waar de renners dus eerder al twee keer zullen passeren. De streep ligt bij de grote stuwdam La Plate Taille. Er is een parking aan de noordelijke zijde van de dam.

Eerst fietsen we de stuwdam over en dalen tegen een flinke vaart af naar het rondpunt van Cerfontaine. Dan rijden we op vlakke wegen rond het Lac de Falomprise. Terug op de N978 volgt een eerste confrontatie met de zwaartekracht: een halve kilometer met percentages tot 9%. De afdaling is navenant: recht omlaag. Je kunt echter maar half van de snelheid profiteren, want beneden moet je scherp naar rechts. Opgelet: het wegdek is niet overal vrij van putten en steenslag. Er volgt een vlak intermezzo rond het Lac du Ry Jaune, maar daarna word je flink wakker geschud door een waanzinnige halve kilometer van liefst 10% en steiler. Vervolgens fiets je op een plateau, waar je van mooie panorama’s kunt genieten. Opnieuw volgt een snelle afdaling. Hou de vingers aan de remmen, want beneden moet je scherp links afslaan – uitkijken voor achteropkomend verkeer! Het wegje leidt naar een kleine hydrocentrale en is enkel toegankelijk voor diensten en fietsers. Aan een slagboom sla je rechtsaf; hier begint het pas écht.

SCHIFTINGSHELLING

Je staat nu immers bij de voet van de beklimming die plaatselijke wielertoeristen ‘Le Petit Poggio’ – de kleine Poggio – noemen. Het is niet min om vergeleken te worden met de scherprechter uit de finale van Milaan-Sanremo: dat stelt verwachtingen. Van beneden zie je een helling in twee brede halen door een weide slingeren. De eerste tweehonderd meter stijgt de weg tegen 6 à 7%, dan wordt het gemiddelde geleidelijk opgevoerd, en halfweg de klim zit er een piek tot 11%. Daarna zwakt hij weer af om even op 9% te blijven hangen. De laatste tweehonderd meter, na de tweede haarspeldbocht, zit hij weer rond 6%. Bij de grote weg ben je boven. Terwijl je stijgt, krijg je een mooi panorama op de omgeving, al blijven de meren achter de bomen verborgen.

Hoewel een korte, hevige en mooie klim, blijven we toch een beetje op onze honger zitten. De kleine Poggio is niet onregelmatig en lang genoeg om een beetje getraind wielertoerist in een lastig parket te brengen. Ook een stijgingsgemiddelde van 6,4% over een afstand van zevenhonderd meter snijdt je benen niet af. De slingerende ligging door een weide en het autoverbod zijn wel pluspunten.

De twee eerdere beklimmingen tijdens deze fietslus vonden we even lastig, zeker die vanaf het Lac du Ry Jaune. De vergelijking met de echte Poggio (4 km lang, gemiddeld 4,7%) ontgaat ons dus, tenzij je deze helling als scherprechter ziet in de finale van de rit van de Baloise Belgium our. Na de klim is het nog zes kilometer tot de aankomst. Er volgt nog een laatste helling, maar deze is niet erg steil en loopt over een brede weg. Dat de schifting op de smalle Petit Poggio zal doorgevoerd worden, ligt voor de hand: op de smalle aanlooproute zal het dringen zijn om vooraan te zitten. In die zin doorstaat hij wel de vergelijking met de grote Italiaanse broer.

Dit artikel werd gepubliceerd in het meinummer van cycling.be magazine.

Wil jij een toptijd neerzetten op de Petit Poggio en zo in het volgende nummer van cycling.be magazine belanden? Plaats jouw tijd op Strava.com en zet de link op de Facebook-pagina van cycling.be.