Aan de start van de klimklassiekers nodigde Ridley een select aantal journalisten uit voor een weekend koers, koers en nog eens koers. Op zaterdag reed Cycling.be over het parcours van de Gold Race.

Text: Steven Kins

Er stond een fikse wind, maar niet zo snijdend als die van de laatste weken en ook de zon kwam erbij, die zo node gemiste verschaffer van een goed humeur. Perfecte, droge omstandigheden om door een prachtig landschap te fietsen, en dan nog over het parcours waar morgen ’s werelds beste fietsatleten hun gooi naar glorie doen. Goed gezien van Ridley en met dank aan Bioracer dat de outfit voorzag, Tacx dat de nieuwe Shanti membraanbidon mee gaf, en Etixx die de bidons vulde.

TREFZEKER

We gingen op pad met een gloednieuwe Fenix, de comfortracer uit het gamma van Ridley. Aan boord Campagnolo Record EPS, veel 4ZA-onderdelen en Fulcrum-wielen. De eerste indrukken na 120 km golven over mooie en goede wegen: je zit hoog, bijna on top of the world, op de Fenix, vanwege de lange balhoofdbuis. Diep zitten was er in de geteste configuratie niet bij, al zat ik daarom niet minder comfortabel. Bij staand op de pedalen aanzetten, betoont de fiets zich bokkig in zijdelingse richting. Als je de fiets onder je door heen en weer laat bewegen, voel je in het midden telkens een duidelijke ‘knik’. Alsof er een switch wordt omgezet, en dat geeft een onstabiel – want onderbroken – gevoel. Wat ik niet heel goed kon nagaan omdat de Nederlandse wegen zo vlekkeloos zijn, is hoe hoog het comfort van de Fenix, is – iets waar de bike op ontworpen is. Maar afgaand op de luttele meters met verweerd asfalt die ik vond, worden trillingen nogal hard doorgegeven aan de renner, en stuurt ook de voorvork stevige klappen door van oneffenheden. Het belemmerde allemaal niet om gruwelijk hard te gaan op de Fenix. Op de Camerig (3,8 km, gemiddeld 3,4%) haalde ik toch een groot aantal deelnemers aan de Gold Race toertocht in, met dank ook aan het snelle schakelen met Record EPS, de elektronische Campagnolo-groep, die door zijn trefzekerheid veel meer uitnodigt tot veelvuldig op en af schakelen, ook vooraan.

LEKKER WARM

De 10 uitgenodigde journalisten reden allemaal in een Bioracer outfit, overhandigd na het fabrieksbezoek aan het bedrijf dat de dag voordien al plaatsvond. In het licht gevoerde jack met lange mouwen kreeg ik het na enkele klimmetjes lekker warm en ook de broek was de moeite waard, met een zeem van hoogstaande kwaliteit, die ook nog eens goed op zijn plek zat.

OPKOMEND KLOPJE VERMIJDEN

In een moeite door kon ik ook de gels, energierepen en isotone drank van Etixx uitproberen. Die zoete gels, het zullen nooit mijn favoriete voedingsmiddelen worden, maar na een opkomend klopje door een al te enthousiaste machtsontplooiing op de Sibbergrubbe, deed een IsoGel met matig lekkere smaak toch al snel zijn werk en kon ik de Cauberg zonder forceren bedwingen. Aan de sportdrank merkte ik nog eens hoe belangrijk het is om je maag te laten wennen aan een nieuwe smaak/samenstelling. De Etixx Isotonic was naar mijn smaak iets te zoet maar wel licht genoeg, al kwam dat bij de zware inspanning van vandaag minder tot uiting, juist door die hoge intensiteit. De hersteldrank na afloop smaakte als energiedrank en de halve liter liet zich vlot wegdrinken.

HEEL ANDERE GOLD RACE

Na de tocht ging het richting hotel, waar ook de Lotto-Belisol-ploeg zijn intrek had. In een kort onderhoud met Jelle Vanendert, na zijn 2de plaats van vorig jaar toch een man om in de gaten te houden, kreeg ik de volgende prognose. “Het wordt een heel andere Gold Race dan voorheen, vanwege de nieuwe finale. Het laatste deel bevat ook bredere wegen, wat in het nadeel speelt van een eventuele kopgroep, omdat je die van ver kan zien rijden. Toch heb ik veel vertrouwen voor morgen. Het is deze week dat het voor mij moet gebeuren, en mijn keelproblemen zijn van de baan. Of mijn zelfvertrouwen voor deze koers nou zoveel gegroeid is dankzij vorig jaar, weet ik niet. Je moet toch alles nemen zoals het komt en daarbij: je conditie is waarschijnlijk belangrijker dan je zelfvertrouwen. Ik voel geen druk vanuit de ploeg, maar ook niet vanuit mezelf. De koers hier is immers onvoorspelbaar. De wind zal een rol spelen, maar geen beslissende, omdat het draaien en keren dat niet echt toelaat.”