Bij de start van de klimklassiekers nodigde Ridley een select aantal journalisten uit voor een weekend koers, koers en nog eens koers. Op zondag ging Cycling.be mee afsteken bij de Gold Race.

Text: Steven Kins

Om 07.30u op, om 08.30u de minivan in en om 08.45u in karavaan met de teambus, ploegleidersauto’s en VIP-busjes van Lotto-Belisol naar de start in Maastricht. Zo begon de dag. Op de Grote Markt was er de bekende drukte van belang. Dagjesmensen, wielerfans en heel veel wielertoeristen met de koersfiets in de hand bevolkten het plein. In de verte werden de ploegen aan de lopende band aan het publiek voorgesteld. Altijd weer met heel wat namen ertussen waar je amper van gehoord hebt, maar ook de Stortoni’s en de Juodvalkissen van deze wereld komen met dromen van eer en glorie naar deze stresserende koers ver van hun vaderland. Onberispelijk gekapt en gesteven laveren ze vervolgens tussen het gapende publiek terug naar de teambussen, verscholen achter grote brillen, met strakke gelaten en de juiste tonus op de beenspieren. Dat uit die iele mannetjes zoveel power kan komen, het blijft verbazingwekkend.

Met twee personenbusjes gaan we de renners op zoveel mogelijk punten bekijken vandaag. Het bochtige parcours leent zich daar wel voor en de lokale gids Bjorn gaat de weg wijzen. Regelmatig zullen we gedurende de dag links kiezen in plaats van het kortere rechts (of omgekeerd) omdat het verkeer daar hopeloos vaststaat. We zijn niet de enigen die hebben bedacht om een VIP-behandeling te krijgen: hele touringcars met fans bewegen zich van punt naar punt. Het begrip VIP is aan inflatie onderhevig. Maar voor ons gelukkig niet. Tegen de middag krijgen we op een strategische plek aan de Schweiberg-cava, gevolgd door een lekkere saladelunch. Een paar afsteken later komen we er terug voor het dessert, koffie met bonbons. Ondertussen is de zon naar grote hoogten gestegen en komen de melkwitte ledematen tevoorschijn. De collega-journalisten, we zijn met 9 verschillende nationaliteiten, kijken hun ogen uit en etaleren onderweg met graagte hun parate kennis over het wielrennen. Mijn oren gaan soms tuten van al die info. Om één opmerking van een Amerikaan moet ik wel lachen: “Eric Vanderaerden, he’s got this hair like some yellow wet noodles“. Hij pocht ook nog dat hij Rigoberto Uran gemaild had, direct na de olympische wegrit in Londen, maar dat hij niet had durven vragen of die de koers voor dik geld verkocht had. Een oud-renner had hem wel toevertrouwd: “je zult bij een koers nooit echt weten wat er zich heeft afgespeeld”. Speculatie en illusie, het blijven de geijkte ingrediënten voor het onderdeel ‘spelen’ in de uitdrukking ‘geef het volk brood en spelen’.

Organisator en chauffeur Filip rijdt als door Satan bezeten over de smalle Limburgse landweggetjes. Ik vind het best, al heb ik zelf geen haast. Bij al dat afsteken zie je wel dat Lars Boom enorm veel kopwerk deed, maar eigenlijk weet je bij god niet hoe de koers verder verloopt. Die tv thuis is zo slecht nog niet, maar beter is het om er eentje bij je te hebben. En Filip had dat. Filip schuwt ondertussen een fietspaadje niet, pakt vluchtheuvels links als het moet en weet prima waar de claxon zit. Ik vind het best, want Filip is een voormalig F16-vlieger met 3500 uren op zijn palmares, van ‘brake release tot touchdown’. Daar kun je mee thuiskomen, dat verklap ik u. Filip ziet alles, en doet meerdere dingen tegelijk en stuurt ons veilig door Limburg heen.

De finale kijk ik in de finishstraat op tv in ons busje. Na de herrijzenis als winnaar van Roman Kreuziger flitsen de afgepeigerde renners in sneltreinvaart voorbij ons busje, op zoek naar hun teamcar. In een mum van tijd zijn ze allemaal opgeslokt in die grote gevaartes, die zich log en onaantastbaar in beweging zetten. Even ongenaakbaar als de renners daarstraks op het marktplein van Maastricht. De helden hebben hun rol gespeeld. Het volk heeft zijn spelen gekregen. Nu nog het brood. Maar dat is geen probleem: de terrasjes zijn massaal open geklapt, als vlinders uit hun cocon.