Dinsdag viert de Koppenbergcross zijn zilveren jubileum. Om dat te vieren, verhuisde de aankomst naar de top van de bekende kasseiklim. Ook tijdens de eerste editie in 1991 was dat het geval. Toen won Peter Van den Abeele. Hij doet zijn verhaal in het novembernummer van cycling.be magazine.

Text: Steven Kins

Op de flanken van de Koppenberg was er al heel wat wielergeschiedenis geschreven toen de Sint-Pietersvrienden in 1991 beslisten om er een cyclocross te organiseren. Moest de eerste editie het doen met enkele honderden toeschouwers, dan groeide de wedstrijd op korte tijd uit tot een van de absolute klassiekers die zowel door renners als publiek gesmaakt worden, want jaarlijks zakken zowat 20.000 toeschouwers af naar de zompige glooiingen van de Koppenberg.

Om het 25-jarig jubileum extra in de verf te zetten, onderging het parcours van de Koppenbergcross anno 2016 een opvallende facelift waarbij de Bult van Melden een nog prominentere rol kreeg. Op de zuidelijke flank van de Koppenberg tekenden de Sint-Pietersvrienden een uitdagend parcours uit met als opvallendste nieuwigheid een verhuis van de aankomst. Na jaren op de Berchemweg wordt de aankomststreep van de tweede manche van de DVV Verzekeringen Trofee voortaan getrokken op de top van Vlaanderens bekendste kasseihelling.

Een primeur is dat niet helemaal, want ook tijdens de eerste twee edities van de Koppenbergcross was dit al het geval. Peter Van den Abeele en de Tsjech Pavel Camrda zijn tot nu toe de enigen die weten hoe het voelt om op deze mythische plaats de handen in de lucht te mogen steken.

De start van die eerste editie lag in de buurt van de overweg, dicht bij de voet van de helling. De eerste ronde moesten de renners de Koppenberg helemaal op de kasseien tot boven fietsen, vanaf de volgende ronde doken ze het veld in. “Het was een verschrikkelijk zware wedstrijd waarbij Paul De Brauwer en ikzelf een kat-en-muisspelletje speelden”, vertelt Peter Van den Abeele. “Ik deelde regelmatig enkele prikken uit, maar ‘Brauwerke’ kon wel telkens weer aansluiten. Ik voelde me de sterkste, maar was toch op mijn hoede want Paul was niet alleen een heel technisch renner, als meester-tacticus wist hij als geen ander hoe je een finale moest rijden. In de laatste ronde werd het nog even spannend toen de Zwitser Beat Wabel snel dichterbij kwam. Maar al bij al kon ik toch vrij gemakkelijk de overwinning pakken. Zoveel jaren later vind ik het samen met mijn Belgische titel van 1994 in Soumagne de mooiste zege van mijn wielercarrière.”

Lees het volledige verhaal in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel, of lees het HIER online via Blendle.