Het Tourpeloton davert de komende twee dagen verder door de Pyreneeën. Voor wie dit massief tussen Frankrijk en Spanje op eigen tempo wil verkennen, heeft Cyclo Sprint en Cycling.be enkele fietstips!

Text: Steven Kins

Etappe 16 en 17 hebben samen nog drie klimmen van eerste en drie buiten categorie in petto. Al van bij de start van de 197 km lange koninginnenrit op woensdag in Pau gaat het geleidelijkaan omhoog en bij kilometerpaal 40 begint het echte werk met de beklimming van de Col d’Aubisque (buiten categorie; 16,4 km tegen 7,1%). Na de afdaling volgt met de Col du Tourmalet (19 km tegen 7,4%) meteen de volgende klepper. Voor de finish in Bagnères-de-Luchon wachten vervolgens nog twee cols van eerste categorie: de Aspin (12,4 km tegen 4,8%) en de Peyresourde (9,5 km tegen 6,7%).

De 17de rit op donderdag is 143,5 km lang. Al vroeg in de etappe moet de Col de Menté (1ste categorie; 9,3 km tegen 9,1%) beklommen worden, waarna een gematigder tussenstuk volgt met de Col des Ares (2de cat) en de Côte de Burs (3de cat). De laatste loodjes wegen echter het zwaarst, want in de finale wachten nog de Port de Bales (buiten categorie; 11,7 km tegen 7,7%) en de slotklim van 1ste categorie naar Peyragudes (15,4 km tegen 5,1%)

SUR PLACE IN ARGELÈS-GAZOST

Wie deze Tourcols zelf omhoog wil fietsen, kiest best Argelès-Gazost als uitvalsbasis. Zowel de Tourmalet als de Aubisque zijn vanuit dat stadje het gemakkelijkst bereikbaar, zo ondervond Cyclo Sprint magazine tijdens een verkennende trip. Lees hieronder het verslag!







Pure Pyreneeën






Vóór we ons naar die eenzame hoogten hijsen, fietsen we vanuit Argelès-Gazost eerst enkele kortere beklimmingen om te acclimatiseren. De minst zware klim is deze naar het stadje Cauterets (923 m). Fietsers kunnen over een autovrij fietspad op een vroegere spoorbedding rijden. Het stijgingspercentage klimt amper boven 5%. Klim je nog acht kilometer door naar de Pont d’Espagne (1.496 m), dan kom je terecht in een prachtige natuur (met schitterende watervallen). Je mag dan wél niet opzien tegen een strook van drie kilometer die flirt met 10%…

In Argelès-Gazost vertrekt ook de route naar Hautacam. Op deze klim legde Lance Armstrong in 2000 de basis voor zijn eindoverwinning in de Tour. Zware kost, met andere woorden. De tocht naar de Col de Tramassel (zo wordt Hautacam hier meestal aangeduid) doet vooral pijn omdat hij zo onregelmatig is. Tot het laatste dorp – Artalens – klimt hij nog vrij matig, behalve dan die ene lange strook van 9%. Na het dorp volgen drie bijna onmenselijke kilometers van ongeveer 10%. Even kan je weer op adem komen, om dan weer een mokerslag van 9% te verduren te krijgen. Hier kan je vast de Tour winnen of verliezen.

De derde ‘kennismakingsklim’ is deze naar Luz-Ardiden. Ook hier werd wielerhistorie geschreven. Tien jaar vóór Armstrong stelde zijn landgenoot Greg Lemond hier zijn laatste Tourzege veilig. Luz-Ardiden (1.718 m) is hoger dan Hautacam (1.616 m), maar iets beter verteerbaar. Dat heeft te maken met de geleidelijkere opbouw naar het zware middengedeelte, voorbij het dorp Grust. Na die drie kilometer (8 à 10%) bouwt hij opnieuw wat af, via een resem heerlijk brede haarspeldbochten, naar een constante van 7%. Daar, aan de voet van een skigebied, heb je een uitzicht tot de Pic du Midi, met de Col du Tourmalet die erlangs leidt. Opvallend is de rust die je tijdens deze beklimmingen ervaart. Als kennismaking volstaan twee van deze drie bergaankomsten (Cauterets, Hautacam, Luz-Ardiden). Het grote werk moet immers nog volgen.

OVER DE TOURMALET

De tweede dag tekenen we een rit van honderd kilometer uit, over de Tourmalet. We beklimmen hem vanuit het oosten (Sainte-Marie-de-Campan). Dat betekent dat we eerst naar Bagnères-de-Bigorre moeten in de vallei van de Adour. Dat kan via smalle bergwegen en kleine dorpjes (Juncalas, Arrodets) langs de D26 – een veel beter alternatief dan de drukke D937 via Lourdes. De D26 klimt en daalt, keert en slingert, en bereikt uiteindelijk Bagnères-de-Bigorre. Via de D935 is het dan nog twaalf kilometer heel gezapig klimmen naar Sainte-Marie-de-Campan. Dit onooglijk dorp ligt aan de voet van twee reuzen: de Aspin en de Tourmalet. Legendarisch is de vlek echter om de smidse waar Eugène Christophe – leider in de rit over de Tourmalet – in 1913 eigenhandig zijn voorvork herstelde, onder het oog van de Tourcommissarissen. De smidse staat er nog altijd, aan de linkerzijde van de weg. Een gedenkplaat eert de onfortuinlijke Christophe als ‘voorbeeld van inzet’.

Inzet zal je de volgende zeventien kilometer inderdaad nodig hebben: je begint hier aan een tocht over de hoogste bergpas van de Pyreneeën. De eerste vijf kilometer, tot het dorp Gripp, hoef je nog niet met de kleine versnellingen te spelen. Maar dan drijft de klim het stijgingspercentage in trapjes op. De vier kilometer tot aan het skistation van La Mongie zijn de zwaarste onderweg: 9 à 10%. Je begrijpt meteen ook waarom de aankomst van een bergrit in sommige Touredities uitgerekend hier werd getrokken: een gegarandeerd loodzware finale!

La Mongie is niet meteen de mooiste vakantieplek in de Pyreneeën, maar veel tijd om je daar aan te ergeren heb je niet. Geconcentreerd blijven letten op je ritme, want tot de top volgen er nog vijf kilometer tegen 9%. Voorbij de laatste skiliften wordt het berglandschap woester. Je passeert de hoogtegrens van 2.000 meter. Dan ben je bijna boven. De Col du Tourmalet is een smalle doorgang en daarna volgt een niet ongevaarlijke afdaling: de weg is smal, soms hobbelig, en er zijn weinig vangrails. Trek dus liever een keertje te veel aan de remmen, dan je als een gek naar beneden te storten. Deze zijde is trouwens landschappelijk mooier dan de klimzijde van daarnet. Beneden blijf je ook voorbij Luz-Saint-Sauveur lichtjes dalen door de mooie Gorge de Luz. In Argelès-Gazost heb je vanaf de Col du Tourmalet 37 kilometer onophoudelijk gedaald.

ONGEREPTE VALLEI

De Tourmalet is de hoogste doortocht van de Pyreneeën, maar onze rit over de Aubisque is de langste (125 km) en zwaarste. Vandaag volgen immers twee zware beklimmingen – tegenover één gisteren. Kies je in Argelès-Gazost de D918, dan zit je meteen op de klim naar de Aubisque (1.709 m). Al ligt onderweg eerst nog de doortocht over de Col du Soulor (1.474 m). Tot Arrens, na twaalf kilometer, is de klim erg vriendelijk, met af en toe zelfs dalende stroken. Dan volgen er zeven behoorlijk zware kilometers (7,5%) tot de top van de Soulor. Nog tien kilometer scheiden je daar van de Aubisque. Zwaar klimmen is er niet meer bij (behalve dan de venijnige staart). Je hebt dus alle tijd om te genieten van het prachtige decor. De weg is smal en hangt als een dakgoot tegen een bijna loodrechte rots. Aan je rechterzijde duikt het ravijn diep de Cirque du Litor in. Hier maakte Wim Van Est in de Tour van 1951 zijn legendarische val in het ravijn. Ieders hart stond stil, maar de Pontiac van Van Est tikte gewoon voort, zo vertelt de legende. Hou het dus veilig, ook in de tunnels waar het water van het plafond druppelt.

De afdaling in de richting van Laruns is een heerlijk traject van achttien kilometer. Vooral de eerste zeven zijn snel maar technisch. In Laruns moet je tien kilometer langs de grotere D934 tot Louvie-Jouzon fietsen. Deze doorgangsweg is een van de weinige doorsteken naar Spanje. De D35 naar Asson is weer rustig en heuvelt prettig over de uitlopers van de bergketen. In Asson sla je rechtsaf en begin je opnieuw aan de beklimming van de Soulor, maar deze keer langs de noordzijde. Goed 28 kilometer en dat is zeer lang, al stellen de eerste vijftien kilometer niet veel voor. Op sportief vlak tenminste, want landschappelijk is dit van het mooiste wat de Pyreneeën te bieden hebben. De vallei van de Ouzon is amper bewoond. Er rijdt amper verkeer. Moest er een beer oversteken, je zou het normaal vinden.

De laatste twaalf kilometer vanaf Ferrières fiets je bergop tegen een gemiddelde van 7,7%. Dat is lastig, maar doenbaar. Zeker als je weet dat er behalve een enkele 9,5% geen uitschieters te noteren vallen. Het landschap laat zich ondertussen verder van zijn welgevallige kant monsteren. Opnieuw krijg je, nu vanuit een andere hoek, de duizelingwekkende Cirque du Litor te zien. Dat betekent dat de top van de Soulor niet ver meer is. De afdaling naar Argelès-Gazost is vervolgens de mooiste van deze driedaagse: steil maar overzichtelijk. Hier kun je dus hard gaan.

Gunter Hauspie, Cyclo Sprint oktober 2011