De Brabantse Pijl cyclo was al een gesmaakt voorproefje, maar vandaag stond met de Luik-Bastenaken-Luik Challenge de eerste échte klimklassieker op de cyclo-agenda. In de gietende regen weliswaar, maar dat kon de pret niet bederven. Ruim 7.500 dappere deelnemers trotseerden de wind en koude om de meest beruchte Ardense kuitenbijters te lijf te gaan.

Text: Redactie

Vanuit startplaats Halles des Foires was er keuze uit drie afstanden: 70, 147 en de volledige 266 kilometer die ook de profs op zondag voor de wielen krijgen geschoven. Onze man, nog ver van zijn beste vorm verwijderd, stond daarom wijselijk aan de start van de kortste lus. Maar met onderweg de Côte des Forges, de Côte de la Redoute en de Roche-aux-Faucons was ook die niet van de poes.

Meteen van zodra we in zuidelijke richting het drukke verkeer in de stad afgeschud hadden, liep de weg al steil omhoog en dat voor ettelijke kilometers. Een beklimming die niet als col gecatalogeerd stond in het parcours. Maar wel eentje die ons meteen met de neus op de feiten drukte: vandaag moest en zou er geklommen worden!

De eerste echte horde heette Col des Forges: een pittige 1,3 kilometer lange beklimming aan een gemiddelde stijging van net geen zeven procent. Het bleek de ideale opwarmer voor de verschrikking die wat later op ons pad lag nadat het traject zich dieper de Ardennen in slingerde: La Redoute. Twee kilometer afzien aan een gemiddelde stijging van 8,9 procent: op dit monster naast de autostrade was verstoppen echt geen optie. We zagen zelfs enkelingen te voet de laatste hectometers omhoog klauteren op het wegdek waarop wel honderden keren ‘Phil’ in witte letters gekalkt stond. Wie voor de langste ritten koos, kreeg onderweg de ook nog even prachtige als mythische heuvels zoals de Côte de Wanne en Col du Rosier -misschien wel de mooiste in de Ardennen- voor de wielen geschoven. Terwijl de dapperen die voor deze langere afstanden kozen deze kuitenbijters aanvielen, genoten wij op de kortste afstand van het nodige krachtvoer tijdens de bevoorrading in Sprimont.

Tijdregistratie op elke col

Dat bleek meer dan nodig. Er wachtte immers nog één obstakel voord de finish en die was niet van de minste: la Roche-aux-Faucons, waar Bob Jungels vorig jaar zijn beslissende demarrage plaatste op weg naar winst in ‘La Doyenne’. We vragen ons af hoe hij dat flikte, want voor ons zat demarreren er niet meer in op deze klim waar maar geen einde aan lijkt te komen. Van onze tijdsregistratie -die overigens op elke col stond – verwachten we dus ook al niet te veel, maar even diep in het rood gaan hielp wel om het verkleumde lichaam weer op te warmen.

Pas vanaf de middag klaarde de hemel boven de ‘Vurige Stede’ op en dat was vooral voor de deelnemers aan de langste afstand een zegen. Zij sijpelden immers tot in de late namiddag binnen onder de grote gele aankomstboog waar ze een welverdiende medaille om de nek gehangen kregen. Opwarmen kon vervolgens in de Halles des Foires, waar rondgesnuisterd kon worden op een fietsbeurs en waar je in een chillzone met de benen omhoog lekker achterover kon leunen. Ook kon je er genieten van een welverdiend biertje aan de bar of kon je het melkzuur uit de benen laten kneden op de massagestand.

Wie ook nog de profs van nabij wilde zien, kon best niet te lang blijven plakken in de Luikse evenementenhal. Enkele kilometers verderop werden immers Tom Dumoulin, Julian Alaphilippe en andere Alejandro Valverdes op het podium in het Luikse stadscentrum voorgesteld. Het publiek werd zo al warm gemaakt voor de bittere strijd op de Ardense heuvels. Een strijd, die voor ons normale stervelingen gelukkig al gestreden is.