Luis Ocana droomde ervan om ooit de Tour te winnen, maar een rivaal en de pechduivel staken daar telkens een stokje voor. Precies vijftig jaar geleden lagen de kaarten plots uitzonderlijk goed, want Eddy Merckx liet verstek gaan voor ‘La Grande Boucle’. Wat Ocana die zomer uit zijn kuiten schudde, was van het allerhoogste.
Na vier opeenvolgende Tourzeges koos Eddy Merckx in 1973 voor de dubbel Vuelta-Giro. Een niet zo evidente keuze, want tussen de slotetappe in Spanje en de proloog in Italië zaten slechts vier dagen. Daar maalde de ‘Kannibaal’ niet om. Hij zou beide wedstrijden uiteindelijk ook winnen, maar de Ronde van Frankrijk liet hij dat jaar dus links liggen. Bij de Tourstart op zaterdag 30 juni waren er dan ook heel wat gegadigden om hem op te volgen. De nationale kampioenen Bernard Thévenet en Joop Zoetemelk, de Spanjaard José Manuel Fuente en – met stip genoteerd – Luis Ocana.
Tuk op revanche
Enkele weken eerder was Ocana in de ronde van zijn land de dichtste belager van Merckx geweest en in 1971 had hij tijdens de Tour aangetoond dat zijn rivaal niet ongenaakbaar was. In de legendarische rit naar Orcières-Merlette had hij hem op bijna 10 minuten gereden, waardoor Ocana met een geruststellende voorsprong het vervolg van de koers kon controleren. Hij leek op weg om in 1971 de Ronde van Frankrijk te winnen. Tot de pechduivel nog maar eens op zijn pad kwam.
Eddy Merckx bleef Ocana bestoken op alle mogelijke terreinen. Zo viel hij enkele dagen later aan tijdens de afdaling van de Col de Menté. In helse omstandigheden nam Merckx risico’s en ging hij zelfs tegen de grond, maar ook Ocana kon een valpartij niet vermijden. Terwijl Merckx meteen weer op de fiets sprong, bleef de gele trui huilend van pijn en miserie achter op de flanken van de Pyreneeëncol.
In de zomer van 1973 was Luis Ocana tuk op revanche. In het Nederlandse Scheveningen stonden 132 renners aan de start voor een wedstrijd van maar liefst 4150 kilometer met onderweg 29 cols. Onder een immense belangstelling pakte Joop Zoetemelk in zijn thuisregio de proloog en de eerste gele trui. De volgende dag zat de Tour er al bijna op voor Luis Ocana, want na amper 10 kilometer kreeg het peloton het bezoek van een loslopende hond. Hij ging tegen de grond en sleurde in zijn val een vijftiental andere renners mee. Gelukkig bleef de averij beperkt tot blikschade en kon de bebloede topfavoriet zijn weg verderzetten.
De dag nadien stond er in Sint-Niklaas een ploegentijdrit op het programma. José Manuel Fuente deelde een klein tikje uit, want zijn KAS-ploeg was 7 seconden sneller dan de BIC-ploeg van Ocana. De zege ging ietwat verrassend naar Watney-Maes Pils, de ploeg van Frans Verbeeck. Het feest zou voor die ploeg echter niet blijven duren, want uiteindelijk zou niemand van de elf gestarte renners Parijs halen.
Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!