1 november, al sinds mensenheugenis de dag waarop de veldritwereld neerstrijkt op de flanken van de Koppenberg. In 2008 herschiepen regenbuien het parcours tot een verraderlijke omloop. Die vormde het strijdtoneel voor een memorabel gevecht tussen Sven Nys, Lars Boom, Niels Albert en de weergoden.
Op Allerheiligen staan de hemelsluizen vaak wagenwijd open. Al ging het er in 2008 toch écht stevig aan toe. De natuur besloot het de veldrijders knap lastig te maken. Bij zo’n 8°C, felle regenbuien en laaghangende mist begaf het veldritpeloton zich naar de startbox. Op de eerste rij stond Sven Nys klaar om zijn zesde overwinning in de Koppenbergcross binnen te rijven. Met een zege in de Wereldbeker en de Superprestige op zak wilde hij ook in de GvA Trofee zijn slag slaan. Al stonden er dat jaar twee jonge wolven aan de start die hem graag het vuur aan de schenen wilden leggen. Lars Boom en Niels Albert, beiden 22 jaar jong, aasden op een grote overwinning. Zoals Albert het ooit mooi verwoordde: “Ik ben aan Nys zijn poten aan het zagen en ik hoop dat hij binnenkort met zijn gat op de grond zit.” Alle ingrediënten waren aanwezig om van de jaarlijkse klassieker in Oudenaarde een absolute topcross te maken.
GLIBBERIGE SLINGERAFDALING
Het succesrecept om te winnen op de Koppenberg begon vaak met een rustige start. “Ik maakte er ieder seizoen een punt van om kalm te starten, zodat ik in de slotronde nog wat energie in de tank had. Dat resulteerde vaak in duels met Boom, Albert, Bart Wellens en Richard Groenendaal“, blikt Sven Nys terug. Die dag pakte Boom de kopstart. Hij dook behoedzaam het veld in, gevolgd door een sliert renners die snel modderduivels zouden worden. Albert, Boom en Nys – de Heilige Drievuldigheid van de Koppenberg – waren duidelijk klaar om een pittige show op te voeren. Bij het oprijden van de kasseien vervoegden ademwolkjes de mist en de rookpluim van het hamburgerkraam.
Het leek een lange strijd te gaan worden tussen het koptrio, maar de slingerafdaling bracht al snel spektakel. Elk jaar is het erg belangrijk om de bochten goed aan te snijden en mooi uit te komen, maar in 2008 lag de glibberige modder er wel erg verraderlijk bij. Boom ging onderuit, Nys kon hem niet meer ontwijken en enkele meters verder dook ook Albert het decor in. “Als je op kop rijdt, kan je meestal de ideale lijnen uitzetten. Maar de afdaling lag er toen heel glad bij, waardoor we elke ronde veel risico’s namen om wat voorsprong te pakken”, weet Boom nog. De drie modderfiguren stapten opnieuw op hun fietsen en gingen samen op pad door de Oost-Vlaamse velden.
Lees de volledige reportage in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.