Met (amper) twaalf overwinningen is de Ronde van Lombardije met voorsprong het Monument met de minste Belgische triomfen. De laatste landgenoot die er kon zegevieren, was Philippe Gilbert. Om Remco Evenepoel en co. te inspireren, herbekijken we even hoe dat precies in zijn werk ging.
In 2009 opende Philippe Gilbert zijn rekening in de grote klassiekers. Marc Coucke, op dat moment nog CEO van hoofdsponsor Omega Pharma, noemde het seizoen van Silence-Lotto in augustus nog een “kwakkeljaar”, maar na de wereldtitel van Cadel Evans in Mendrisio en het straffe eindschot van Gilbert – een klavertjevier met de Coppa Sabatini, Parijs-Tours, Gran Piemonte en de Ronde van Lombardije – werd het alsnog een boerenjaar.
“Hij was dat jaar naar ons gekomen om grote koersen te winnen”, blikt ploegleider Marc Sergeant terug. “De eerste maanden was het een beetje zoeken, maar op het einde van het seizoen stond zijn vertrouwen in het zenit. Hij zei niet snel dat hij ging winnen, maar aan alles wat hij deed zag je dat hij in zijn hoofd de zege al op zak had. Te veel op kop rijden, de tegenstander geen moment rust gunnen … Die zege in Lombardije was een kantelmoment in zijn carrière.”
Een jaar later volgde Gilbert zichzelf op. ‘La corsa delle foglie morte’ deed haar bijnaam alle eer aan. Zes uur regen, een gemiddelde temperatuur van 5 °C … “Een hallucinante dag”, herinnert Sergeant zich, die in Lombardije het stuur van de volgwagen afstond aan zijn Italiaanse collega Roberto Damiani. Een man van de streek. Renners reden met twee regenjassen en vormden tegen het licht van de volgwagens schimmen in een mistgordijn. “De zwaarste dag van mijn carrière”, blikte Gilbert er later in een interview met Het Laatste Nieuws op terug.
De apocalyptische omstandigheden kregen Gilbert echter niet klein. Integendeel. Sergeant: “Het kantelmoment was toen meesterdaler Nibali in een afdaling tegen de grond ging. Dat gaf ‘Phil’vertrouwen. ‘Ik blijf recht, ik heb hier de betere tubes.’Vanaf dan duwde hij het gaspedaal nog iets dieper in. Een Gilbert in topvorm kon je niet van zijn stuk brengen.”
Op 25 kilometer van de streep schudde onze landgenoot ook de betreurde Michele Scarponi van zich af. “Damiani riep hem toe dat het nog veel te ver was. Een advies dat hij in de wind sloeg. Koud, warm, regen of sneeuw: als Gilbert in vorm was, dan maakte het voor hem niet uit. Dan ging hij er gewoon voor.” Scarponi pikte in de slotfase zijn wagonnetje nog even aan, maar op de top van de San Fermo della Battaglia was het definitief over en uit voor de Italiaan. È una doppia per Gilbert.
Dit artikel verscheen in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!