In de aanloop naar de Olympische Winterspelen in Pyeongchang konden we na Bart Swings met Seppe Smits een tweede Belgische topwintersporter strikken voor een interview. Toeval of niet, net als Swings is ook Smits verknocht aan zijn tweewieler.
Ondanks zijn jonge leeftijd (26) wordt de freestyler uit Westmalle beschouwd als een ancien in het snowboarden. Op zijn negende begon Smits eraan en al op jonge leeftijd liet hij knappe resultaten noteren. Het is geen evidentie om als Belg in een wintersport uit te blinken, maar de grootste talenten komen altijd bovendrijven, zo bewijst Seppe Smits. Als 19-jarig broekventje verzamelde hij al eremetaal op de juniorenwereldkampioenschappen, meer bepaald in de slopestyle – een parcours van opeenvolgende ‘kickers’, ‘gaps’, ‘rails’ en ‘big jumps’ – en in de big air, de discipline waarbij de moeilijkste trucs worden uitgevoerd na een sprong over een gigantische schans.
Een slopestyle-run duurt maar een seconde of 45, een big air-sprong zelfs nog wat korter. “Maar je mag dat niet onderschatten”, zo opent Smits. “Zo’n freestylesprong is veeleisend voor het lichaam. En we zitten dikwijls op grote hoogte, waardoor er minder zuurstof in de lucht zit. Als je in goede conditie verkeert, ben je dus absoluut in het voordeel. Je recupereert ook sneller en je bent alerter tijdens je sprong.”
Vandaar dat Smits hard aan zijn conditie werkt om zich zo goed mogelijk voor te bereiden op dat piekmoment. “Als snowboarder moet je tegenwoordig een redelijk compleet getraind atleet zijn. Ik train daarom zeker vijf keer per week. Ik trek niet naar de fitness: mijn krachtoefeningen zijn vooral gebaseerd op lichaamsgewicht, waardoor ik die ook thuis kan doen. Ik moet er vooral over waken dat mijn schouders sterk genoeg zijn om mogelijke crashes op te vangen. In het verleden is dat wel eens slecht afgelopen. En core stability is eveneens belangrijk om de nodige rotaties in mijn sprongen te kunnen gooien.”
ONTDEKKINGSTOCHT
En dan zijn er uiteraard nog de beenspieren die in goede conditie moeten zijn. Daarvoor doet Smits een beroep op zijn Specialized-fiets, een 29er waarmee hij zich zowel op de weg en ook en vooral in het bos kan uitleven. “Ik voel dat ik er voordeel uit haal als ik regelmatig ga fietsen”, knikt Smits. “Daarom probeer ik korte intervals in mijn bostrainingen in te lassen. Ideaal om kracht in de benen op te bouwen. Ik vind conditietrainingen sowieso plezanter in de buitenlucht dan binnen, op een hometrainer. Zo lang naar een muur staren, pfff, dat is niet aan mij besteed, hoor!”
Zijn buitentrainingen op de fiets spelen zich vooral af in de bosjes in de buurt van Smits’ woonplaats Westmalle. “Elk dorpje heeft zo wel zijn bosje waar ik me kan uitleven: in Schilde, Schoten, ’s Gravenwezel en Drieboomkensberg kom ik het vaakst. Een route stippel ik zelden of nooit uit. Ik ‘verdwaal’ graag, sla graag wegjes in die ik nog niet ken. Uiteindelijk kom ik altijd wel terug thuis via de dorpen die ik ken.”
Smits beperkt zich niet tot de zanderige ondergrond die je in de Kempense bossen veelvuldig tegenkomt: hij durft ook wel eens het asfalt op te zoeken voor een stevige training op de weg. “Soms fiets ik van Westmalle naar Leuven, waar veel vrienden van mij wonen. Toen ik mijn fiets kocht, heb ik er dan ook op gelet dat ik er alle kanten mee uit kon. Op de weg fietsen vind ik ook een plezante uitdaging. Op die manier leer ik mijn omgeving nog beter kennen. Zo kom ik wel eens een tof restaurantje tegen waar ik dan later eens ga uit eten. En onlangs heb ik nog een boer ontdekt die zelf zijn groenten en fruit verkoopt. Zonder mijn fiets had ik zijn boerderij wellicht nooit gezien.”
Fietsen doet Smits bijna uitsluitend met een groepje vrienden. Als wintersporter is hij niet vaak thuis, dus koppelt hij het nuttige aan het aangename als hij nog eens in zijn vertrouwde Westmalle vertoeft. “Fietsen doe ik met vrienden omwille van het sociale gebeuren. Ik ga liever fietsen met vrienden dan met hen ergens aan de toog te gaan hangen. Met z’n allen wat rondcrossen in het bos, zalig vind ik dat.”
Mannen in groep, op de fiets. Dat staat dikwijls synoniem voor testosteron en haantjesgedrag. Zo niet bij Smits en zijn fietsvrienden. “Ik fiets vooral voor het plezier. In het snowboarden ben ik wel een competitiebeest, maar daar kan ik mij op dat vlak al voldoende afreageren. Nee, fietsen doe ik vooral voor het plezier. Ik zal niet gauw proberen om anderen eraf te rijden of zo.”
VERLIEFD OP DE BERGEN
Als professioneel snowboarder komt Smits op veel idyllische plaatsen. Heeft hij er al aan gedacht om zijn fiets mee te nemen naar de locaties van zijn wedstrijden? “Ja hoor, als het zou kunnen, zou ik hem altijd meenemen”, luidt het antwoord. “Alleen is dat niet zo evident met het vliegtuig. Maar toen ik een maand in Oostenrijk zat, ging de fiets wel mee in de koffer van mijn auto. Dat ga ik ook dit jaar weer proberen te doen als ik naar Zwitserland trek. In de bergen fietsen vind ik supertof, al heb ik het nog niet zo heel veel gedaan. Maar weet je welke berg ik echt graag eens wil beklimmen? De Mont Ventoux. Het mythische aan die berg spreekt me aan.”
Over de mooiste plek waar hij al op twee wielen heeft rondgetoerd, moet Smits niet lang nadenken. “Onlangs was ik in Wanaka, op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Het was er slecht weer en we besloten mountainbikes te gaan huren om toch nog een leuke activiteit te hebben. Nieuw-Zeeland is in mijn ogen al het mooiste land ter wereld en als je zo’n prachtige omgeving op de fiets kunt ontdekken, is dat ronduit geweldig. We moesten niet eens de hoogste bergen opzoeken om van adembenemende uitzichten te kunnen genieten.”
Een snowboarder heeft een speciale band met de bergen: het is zijn habitat, zijn werkvloer en geliefkoosde oord. “In de bergen krijg je een uniek gevoel”, knikt Smits. “De panorama’s op bergtoppen zijn prachtig en zeker als er een vers laagje sneeuw op ligt, krijg je oogverblindende taferelen. Dat maakt mij gelukkig. En het motiveert mij ook, omdat ik als professionele snowboarder maar al te goed besef dat niet iedereen die prachtige natuurlandschappen te zien krijgt.”
Van iemand die halsbrekende stunts uithaalt op een board en daarbij sprongen maakt van tientallen meters hoog, zou je denken dat hij ook aangetrokken is tot stunts op de (BMX-)fiets. “Verder dan een klein ’toerke’ op een BMX’je ben ik nochtans niet geraakt, hoor. Al ben ik in Les Deux Alpes wel eens van een downhillpiste afgereden, met een gehuurde fiets. Dat was echt kicken! Alleen moest ik mij een beetje inhouden, want het risico op blessures is niet gering in zo’n extreme sport.”
“IK BABBEL GRAAG ONDERWEG”
Type renner? “Een spurter ben ik zeker niet: daar ben ik niet explosief genoeg voor. Misschien ben ik wel een klimmer. Ik kan immers lange tijd in de verzuring doorgaan, dat merk ik ook als ik lange afstanden loop.”
In groep of alleen? “In groep! Ik heb graag een plezante babbel onderweg. Lukt het niet om vrienden te mobiliseren, dan train ik in mijn eentje met muziek in mijn oren.”
Gemiddelde snelheid? “Als ik met mijn mountainbike op de weg train, haal ik een gemiddelde tussen de 25 en 28 kilometer per uur. In het bos schommelt dat rond de 20 kilometer per uur.”
Favoriete trainingsparcours: “In het bos van Drieboomkensberg in Westmalle ligt er achteraan een klein parcours, ik denk zelfs niet dat het een naam heeft. Daar trap ik graag eens goed door. Het beginstuk is erg snel, op de terugweg kom je leuke kombochtjes tegen en er zit ook een klim door het losse zand in. Je vindt er dus een beetje van alles op een kleine oppervlakte.”
Fiets? “Specialized.”
Dit artikel verscheen origineel in het oktobernummer van cycling.be magazine. Abonneer je HIER!