We moeten er geen doekjes om winden: wij waren danig onder de indruk van het WK-parcours in Yorkshire toen we het samen met Yves Lampaert en Oliver Naesen gingen verkennen. “3.800 hoogtemeters, verspreid over bijna 290 kilometer: het zal geen slechte coureur zijn die hier de regenboogtrui pakt!”
Een eerste hoofdvogel voor Mathieu van der Poel of Julian Alaphilippe, een vierde regenboogtrui voor Peter Sagan of voeren de Belgen nog eens een huzarenstukje op? Het WK-parcours in Yorkshire is lastig en van een ongekende schoonheid. Zet u voor de televisie vanaf het eerste wedstrijduur, want het zal de moeite zijn! Misschien wordt er niet fel gekoerst en krijgen we een traditionele vroege vlucht met exoten. Geen probleem, denk dan gewoon dat je naar National Geographic Channel kijkt en geniet van het moois dat Yorkshire te bieden heeft.
“Wat? 285 kilometer, wuk is me da?” Het is de eerste reactie van Yves Lampaert wanneer we hem vertellen hoe lang het WK in Yorkshire zal zijn. Het is maandagochtend 8 mei, we zitten knus in het busje van Belgian Cycling, met ook nog bondscoach Rik Verbrugghe en Oliver Naesen, en zijn op weg naar het WK-parcours. “Zijn ze helemaal zot geworden?”, vraagt Naesen zich af. “285 kilometer. Dat is nog meer dan een klassieker. Dat gaan we voelen. Wist jij dat Yves?”
Neen is zijn antwoord. Nu goed, de Ronde van Vlaanderen telt 267 kilometer, de Amstel Gold Race 265 en Parijs-Roubaix 257. Zo veel korter is dat niet, maar dat het WK een slijtageslag wordt, staat vast. Bovendien krijgen we tijdens de verkenning een hele dag gemiezer over ons heen, en ook tijdens de Ronde van Yorkshire regende het vier van de vijf dagen. Kortom: het weer kan zeker een rol spelen op de dag van het WK (ook voor de komende dagen en zeker voor zondag zien de weersvoorspellingen er afschuwelijk uit, red.)!
Maar genoeg over die regen, laten we inzoomen op wat de WK-omloop te bieden heeft. Het parcours bestaat uit twee grote delen: een lange aanloop van 186,5 kilometer met daarin drie beklimmingen en vervolgens een lokaal circuit van 14 kilometer, waar het voortdurend op en af gaat en waar de renners zeven rondjes zullen afwerken.
YORKSHIRE DALES
Lampaert en Naesen verkennen eerst die lange aanloop, zij het niet de volledige 186,5 kilometer. Ze starten niet in Leeds, maar pikken in op kilometer 43, bij Treshfield. Van daaruit zetten ze koers naar de eerste klim, de Cray. Deze helling is 6,6 kilometer lang en stijgt gemiddeld slechts 1,3 %, maar bevat enkele stevige prikjes. Het leidt alvast tot wat grapjes tussen Naesen en de bondscoach. “Het is hier precies een beetje steil”, zegt de bondscoach terwijl Naesen en Lampaert zich hijgend naar boven hijsen. “Neen Rik, dat is hier op ons lijf geschreven. Laat die ‘Ardennenmannen’ maar thuis.”
Het is een grapje, maar er zit waarheid in. Het parcours in Yorkshire is niet alleen geschikt voor typisch Vlaamse coureurs, maar leunt net zo goed aan bij de Amstel Gold Race. En dus stonden er een pak landgenoten te popelen om richting Yorkshire af te reizen. Maar daarover later meer, want intussen rijden we verder langs smalle wegen en wordt het plots een pak stiller in onze minibus. Het landschap is immers verbluffend: prachtige vergezichten, weides, schapen en nog meer schapen, pittoreske dorpjes, stenen bruggetjes … De karakteristieke stapelmuurtjes langs de kant van de weg doen denken aan de tijd van Robin Hood.
Het hoogtepunt zijn de Yorkshire Dales, op circa 500 meter boven de zeespiegel. De wind heeft er vrij spel en er staan geen bomen meer. Dit is de meest noordelijke uithoek van het parcours, waar ook de tweede klim van de dag eindigt: de Buttertubs, 6 kilometer lang, 2,5 % gemiddeld met pieken tot 11,7 % en een top op het allerhoogste punt van het parcours: 527 meter. We horen u denken: ja, maar de Paterberg, de Koppenberg, enzovoort zijn veel steiler. Klopt, maar ook korter, en dit gemiddelde zegt weinig. De beklimming bevat ook dalende stroken, vandaar de lage stijgingspercentages. “Pff, dit gaan we voelen, hoor”, zegt Lampaert, waarna hij zijn truitje openritst en de vrolijke babbel tussen de twee Vlamingen even stilvalt.
Om eerlijk te zijn: veel vlakke stukken zien we niet in die eerste 186,5 kilometer, een miniklassieker op zichzelf, die ook nog eens over heel smalle wegen loopt. “Dat was tevens mijn eerste bemerking: amai, zo veel smalle baantjes”, beaamt Oliver Naesen. “Ik denk niet dat ik ooit al zo lang over zo’n smalle wegen heb gereden tijdens een wedstrijd, dus het wordt zeker zaak om goed vooraan te koersen, want anders heb je de wedstrijd niet meer in handen. Afwachten of jezelf lekker achteraan posteren om wat te keuvelen is hier uit den boze. Het zal nerveus worden!”
Na de afdaling van de Buttertubs volgt de derde gecategoriseerde helling: de Grinton Moor, 4,4 kilometer aan 5,3 %. Hevige regenval zorgde er onlangs voor dat een deel van die beklimming volledig werd weggespoeld, maar geen nood: er wordt een omleiding voorzien aan de hand van een tijdelijke noodbrug, die gelukkig meer dan stevig genoeg is voor een denderend wielerpeloton. Hierna worden de wegen breder en iets vlakker. Het peloton kan in stukken liggen na die zware eerste 130 kilometer, maar nadien volgt er nog ruim 55 kilometer vooraleer het lokale circuit zich aandient. In geval van nood kan er dus nog altijd een en ander rechtgezet worden.
Grote vraag: wat wordt het belang van die eerste 186,5 kilometer? Zal de koers dan al in zijn plooi liggen of niet? “Het was zeer nuttig om dit stuk te verkennen”, sprak bondscoach Verbrugghe na afloop. “Het lijkt bijna op een rit in de Ardennen, met onderweg drie langere klimmetjes en tussendoor voortdurend stijgen en dalen. Dit stuk zal doorwegen in de finale. Je kan de koers hier nog niet winnen, maar wel al verliezen. Dit WK wordt een echte slijtageslag, zeker als het weer ook nog eens slecht zou zijn. De hoogtemeters, de smalle wegen, het vele draaien en keren: het zal na verloop van tijd onvermijdelijk zijn tol eisen. Het wordt heel belangrijk om attent vooraan te koersen. Achteraan zal je veel nodeloze energie verspillen, want opschuiven is zeer moeilijk – kleine details die je cash betaalt in de finale.”
Kortom: de koers zal nog niet beslist zijn na 186,5 kilometer. “Zo’n WK verloopt toch altijd volgens een vast stramien”, vindt Naesen. “Die plaatselijke rondes zijn van groter belang, maar je moet wel wakker zijn in dat eerste deel.” Iets wat Lampaert volmondig beaamt. “Ik heb het EK in Glasgow vorig jaar niet gereden, maar naar wat ik hoor, mogen we ons aan eenzelfde scenario verwachten. We zullen allicht niet met een grote groep naar dat lokale circuit trekken.”
LOKAAL CIRCUIT
Niet alleen Naesen en Lampaert weten hoe dat lokale circuit eruitziet. Ook Greg Van Avermaet verkende het al eens tijdens de Ronde van Yorkshire. Het peloton zal de 14 kilometer lange lus in totaal zeven keer aansnijden. “Het is vrij technisch”, aldus Van Avermaet, die na afloop in z’n nopjes was. “Er liggen heel veel bochten in dat rondje – vaak ook in een afdaling, waar je dus alert moet zijn. Bovendien gaat het voortdurend op en af. Als het zou regenen, wordt het nog lastiger en wordt het een echte afvallingsrace, zeker na die lange aanloop. En zelfs bij mooi weer wordt goed positioneren het devies. Ik ben tevreden. Dit is een parcours dat mij en de andere Belgen moet liggen. En de finish is ook mooi: een oplopende strook van een 700-tal meter. De eerste 400 meter zijn relatief steil, maar nadien wordt het iets vlakker.”
“Neen, dit wordt geen WK voor mij”, sprak Van Avermaets ploegmaat Serge Pauwels in Yorkshire, “maar ik ben wel blij dat ik het rondje eens gezien heb. Als het effectief slecht weer zou zijn, dan zal het peloton in die afdalingen – die soms heel steil, bochtig en smal zijn – op een lint getrokken worden. Het is niet echt gevaarlijk, maar wel technisch. Na verloop van tijd zullen er gaten vallen door al dat draaien en keren. Het is zo’n omloop waarop er volop gekoerst zal worden. Je neemt beter zelf initiatief in plaats van de wedstrijd te ondergaan, want het zal zeker op die lokale omloop moeilijk worden om de achtervolging op gang te brengen.”
Van Avermaet wilde zich nog niet meteen uitspreken over het vermoedelijke wedstrijdverloop. “Een WK is altijd een beetje afwachten en moeilijk te voorspellen. Kijk, op dit parcours en met deze finish horen de Belgen hoe dan ook bij de favorieten. Al zijn er nog veel andere jongens die hier goed uit de voeten kunnen. We zullen zien. 3800 hoogtemeters over bijna 290 kilometer: het zal geen slechte coureur zijn die hier de regenboogtrui pakt”, lachte hij.
Valt het parcours te vergelijken met een andere WK-omloop uit het verleden? “Moeilijk”, vindt Van Avermaet, “ook niet met de WorldTour-wedstrijd in Quebec, want daar zijn de klimmetjes lastiger en langer. Alleen qua draaien en keren lijkt het een beetje op Quebec, en ook de finish is er één voor sterke mannen. Dit is allicht een van mijn laatste kansen op de regenboogtrui, al volgt er in 2021 uiteraard ook nog een WK in Vlaanderen. De laatste keer dat een omloop me zo goed lag, was in Richmond (2015). Daar hield ik echt van. Het lokale circuit in Yorkshire is misschien iets minder zwaar, maar de aanloop is dan weer lastiger.”
“Het is een parcours op maat van punchers zoals Alaphilippe, Greg Van Avermaet, Mathieu van der Poel en Peter Sagan”, besluit Yves Lampaert. “Dat zijn de favorieten. Of een Philippe Gilbert of Zdenek Stybar – in die richting moeten we het zoeken. Jongens die bergop een ‘goed schot hebben’ en die kunnen sprinten op die oplopende finish. Neen, dit is geen voer voor de sprinters. Ik hoop dat ik mijn steentje kan bijdragen. De absolute topfavoriet? Dan zeg ik toch Alaphilippe …”
ORANJE BOVEN BIJ DE DAMES?
Eén dag voor de mannen in het gelid moeten, werken de dames hun mondiale titelstrijd af (op zaterdag 28 september). Zij starten in Bradford en finishen 149,5 kilometer later in Harrogate, waar ze drie lussen op het lokale circuit zullen afwerken. De Nederlandse armada bestaat haast volledig uit kandidaat-winnaars (Vos, Van Vleuten, Van der Breggen ?) en is dan ook torenhoog favoriet. Voorts is het uitkijken naar de Britten en kopvrouw Lizzie Deignan, die het WK bij wijze van spreken afwerkt in haar eigen achtertuin (zie artikel in septembernummer cycling.be magazine). Ook de Italianen zijn uiteraard niet te onderschatten. Langs Belgische zijde is het vooral hopen op vrouw-in-vorm Sofie De Vuyst of een begenadigde dag van Lotte Kopecky.
Dit artikel komt uit het septembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!