Drukte op het werk, een gebrek aan motivatie of een vervelende verkoudheid kunnen voor een hiaat zorgen in je trainingsschema. Maar wat doet een week inactiviteit met je lichaam? Hoeveel van je vorm boet je dan in?
Wim Van Hoolst (Energy Lab): Afhankelijk van de reden waarom je de riem er even moet afleggen, is een trainingspauze van een week geen ramp, zeker als je in de periode daarvoor al veel kilometers op de teller hebt staan. Als je even niet kan trainen omdat je overuren moet kloppen op het werk of de weersomstandigheden even tegenzitten, zal je de week nadien niet ineens een pak slechter gaan rondrijden, integendeel. De mogelijkheid bestaat zelfs dat je, bij wijze van spreken, de stenen uit de grond gaat rijden. De combinatie van de rust die het lichaam een ganse week heeft gehad en het mentale front, dat meer en meer goesting heeft gekregen in de fiets, kan zorgen voor superbenen. Ook profs durven om die reden hun fiets wel eens even aan de kant laten staan.
Natuurlijk gelden er andere regels als je niet kan fietsen omwille van ziekte. In dat geval kan je moeilijk spreken van rust, aangezien het lichaam dan al arbeid heeft moeten leveren om de ziekte te overwinnen. Zeker wanneer je koorts hebt gemaakt, liggen de kaarten nog anders. Algemeen geldt dat voor iedere dag dat je koorts hebt gehad, er een dag bijkomt dat je niet mag fietsen wanneer je lichaamstemperatuur terug op peil is.
BASISCONDITIE
Of je nu een tijdje van de fiets bent moeten blijven door ziekte of door drukke werkomstandigheden, in beide situaties geldt dat je kan terugvallen op een soort van basisconditie, die je voorheen al hebt opgebouwd als je jezelf trouw aan je trainingsschema hebt gehouden. Je kan het vergelijken met een soort van omgekeerde piramidevorm. Iemand die al vele tienduizenden kilometers op de teller heeft staan, start met een hele brede top. Wanneer die een weekje niet fietst, versmalt die slechts minimaal. Na twee weken versmalt die nog ietsje meer. Na drie weken gaat er opnieuw een stukje af en zo wordt de engte steeds smaller en smaller, tot er een absoluut nulpunt bereikt wordt qua conditiepeil. Dat absolute nulpunt wordt bij een getrainde fietser een pak later bereikt dan bij een minder fanatieke renner. Mensen met minder trainingskilometers starten met een smallere basisconditie, die bovendien ook sneller afneemt. De conditie gaat sneller achteruit en ook de grens van een rampzalig vormpeil is sneller bereikt. Daarom luidt het advies: train zo veel je kan, wanneer je kan.
HEROPBOUW
Een getrainde fietser staat er niet alleen beter voor bij de afbouw van het vormpeil, maar ook bij de wederopbouw. Zijn lichaam is meer gewend aan de trainingsarbeid en kan die ook achteraf snel terug oppikken. Omdat hij bovendien niet zo heel veel van z’n vormcurve is kwijtgespeeld, zal het voor hem ook minder lang duren om terug in conditie te komen. Bij een trainingsbreak van een week verliest hij zelfs niets. Twee weken afwezigheid vraagt ongeveer een week om terug op hetzelfde niveau te komen. Bij drie weken heb je ongeveer twee trainingsweken nodig, en ga zo maar door. Natuurlijk heeft ook dit, zoals eerder uitgelegd bij de piramidevorm, zijn grenzen. Op een gegeven moment wordt het nulpunt bereikt en dan zijn er een pak meer trainingsintensieve weken nodig.
Mensen met minder trainingskilometers in de benen bouwen in de beginfase eveneens snel op. Zij maken iets meer bokkensprongen in hun vormcurve. Langs de ene kant zakken ze snel bij inactiviteit, maar anderzijds bouwen ze ook weer snel op. Dat kan je een heel klein beetje vergelijken met de inspanningstests van een jonge prof en een meer ervaren renner na afloop van het seizoen. De neo zal in vele gevallen op z’n nulpunttest, na vier weken van platte rust, 20% minder goed scoren dan hij zou doen bij een test middenin het seizoen. Bij de meer ervaren rotten is dat verschil slechts 2 à 3%. Hun lichaam heeft, op het niveau van profs, al een bepaalde hardheid opgebouwd, waardoor het lichaam minder pieken en dalen kent. De jonge veulens in het profpeloton hebben dat op dat niveau nog niet. Zij verliezen sneller van hun vormpeil, maar bouwen dat ook weer snel op.
AAN DE BAK
Een geweldig voorbeeld van een ervaren prof met een fenomenale basisconditie is de Deen Lars Ytting Bak. Toen hij in 2016 zijn schouderblad brak in de Giro d’Italia, maakte de hele wereld al een kruis over zijn Tour. Zes weken later stond de noeste Deen toch mee aan de start aan de Mont Saint-Michel en zou hij drie weken lang belangrijk werk verrichten voor André Greipel. Bak had toen aan tien intensieve trainingsdagen genoeg om er te staan in de grootste wielerwedstrijd van het jaar. Als modelprof met jarenlange ervaring heeft hij die hardheid al opgebouwd die hem in staat stelt om dit te doen. Natuurlijk is dit niet voor iedereen weggelegd. Al kunnen ook wij, mits we ons eveneens trouw aan ons trainingsschema houden, met voldoende oog voor zowel training als rust, allemaal een beetje Bak worden.
Deze Do’s & Don’ts verscheen origineel in cycling.be magazine. Abonneer je HIER en mis geen enkel artikel meer!
Elke maand gaat cycling.be dieper in op typische vragen van fietsers en wielrenners. Zowel voeding, training als materiaal komen aan bod. Zit je zelf met een vervelend probleem? Stel hier jouw fietsvragen!
