Eindelijk brak dan de zon door in de Ronde van Italië, op een belangrijke dag voor de klassementsrenners. Spektakel was beloofd. Iedere liefhebber keek uit naar deze dag: de rit over de witte wegen van Toscane. Wat begon als een lange afvalkoers, mondde langzaam uit in een bloedstollende elfde rit. Een rit van een uitgedeelde […]
Eindelijk brak dan de zon door in de Ronde van Italië, op een belangrijke dag voor de klassementsrenners. Spektakel was beloofd. Iedere liefhebber keek uit naar deze dag: de rit over de witte wegen van Toscane. Wat begon als een lange afvalkoers, mondde langzaam uit in een bloedstollende elfde rit. Een rit van een uitgedeelde tik en een weggeworpen radio. Het grootste slachtoffer van de dag was Remco Evenepoel, die ten prooi viel aan een bloedmooie koers.
Horen gravelpaden in een grote ronde thuis? De settore sterrati in Toscane zorgden, al ruim voor ze daadwerkelijk op de renners lagen te wachten, voor heel wat ophef. Tegenstanders leken in de meerderheid. Lekke banden en ander materiaalmalheur zouden voor een onrechtvaardige koers kunnen zorgen. De strade bianche pasten daarom niet in een drieweekse wedstrijd. En een klassieker op dit terrein is er al, toch?
Na de schitterende stoot van Egan Bernal in de negende etappe naar Campo Felice laait de discussie verder op. Daar valt zeker wat voor te zeggen. Wat nou als je je als klassementsklepper het hele jaar een slag in de rondte hebt gewerkt voor een topklassering, en je bergop, op die regenachtige grindweg door de Apennijnen, lek rijdt en veel tijd verliest? Natuurlijk bestaat die kans. Maar is het ook echt oneerlijk om een graveletappe in het parcours op te nemen?
De kasseien uit Parijs-Roubaix vormen mooi vergelijkingsmateriaal. De wegen door Noord-Frankrijk zijn het afgelopen decennium driemaal opgenomen in de Ronde van Frankrijk. Tweemaal zorgde het voor een compleet slagveld onder de klassementsrenners, met een regen aan valpartijen en lekke banden. Vrijwel niemand, behalve de pure kasseispecialisten, zat op dergelijke etappes te wachten. Renners met ambities voor de eindzege verloren er soms minuten.
Zodoende lieten de minder enthousiasten van zich horen. Geen kasseien meer in de Tour de France. Dat kan natuurlijk een uitgangspunt zijn. Maar hoe zit het dan met de geitenpaden in de Vuelta? Hoe rechtvaardig is een weg aan 29% die met betonplaten aan elkaar gelijmd is? Moet er voor dit type wegdek dan niet een WK voor krankzinnige klimmers komen? Eens kijken hoeveel renners er mee zouden doen. Misschien is het omarmen van een diverse route de best mogelijke keuze voor deze kwestie.
“Renners reden op de dalende stukken rond alsof ze voor het eerst een racefiets bestuurden”
En ja, eens in de zoveel jaar komt daar een portie gravel bij. Uiteraard zorgde het onverharde decor voor een atypische rit. Een etappe over kronkelige, stoffige wegen tussen de Toscaanse coniferen. Langzaamaan werden de renners zo grijs dat het leek alsof ze collectief aan de voet van een uitbarstende vulkaan hadden gestaan. Renners reden op de dalende stukken rond alsof ze voor het eerst een racefiets bestuurden. In het peloton heerste lang de gemoedelijkheid. Tot plots de reus uit Verbania zich meldde om de boel eens op de kop te zetten. Rit elf stond in vuur en vlam.
De schier oneindige kopbeurt van Filippo Ganna markeert de renaissance van Team Ineos. Het rekeningrijden is ingeruild voor spierballenkoers. Egan Bernal zit steevast op zijn bagagedrager. De Colombiaanse rozetruidrager beleeft op het Toscaanse grind zijn eigen wedergeboorte. De Britse formatie rijdt Remco Evenepoel vakkundig uit de wedstrijd. De jonge Belg piept, kraakt en buigt uiteindelijk. Zijn gezicht is net zo wit als de wegen rondom Montalcino. Het hoofd zakt omlaag en de ellebogen staan naar buiten. Zijn verlies bedraagt een dikke twee minuten. De roze droom is voorlopig een roze stip aan de horizon. Misschien is het een goed moment om te beseffen waar Evenepoel nu al staat. De Kannibaal van Schepdaal kan in het hooggebergte laten zien hoe het met zijn fysieke en mentale veerkracht zit.
Dan nog even terugkomend op de kwestie. Hoe eerlijk was dit gevecht? De potentieel incidentrijke vlucht over de gravelwegen bleek incidentarm. Maar de veeleisende stroken waren desondanks onverbiddelijk. Zelfs voor de dappere, strijdende Remco Evenepoel, die het slachtoffer werd van een bloedmooie koers.
Een koers die uiteindelijk zo eerlijk als de witste wegen van Toscane was.